Сураи Ан-Назиат — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Фал-мудаббирот»: фариштагоне, ки корҳои гуногуни ҷаҳонро ба фармони Аллоҳ тадбир мекунанд.

— «Амро»: корҳо ва фармонҳои гуногун; дар ин ҷо ба маънои ҷамъ аст, на як кор.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба фариштагоне қасам ёд мекунад, ки амрҳои Ӯро дар ҷаҳон иҷро менамоянд ва корҳоро ба фармони Худо тадбир мекунанд. Ин фариштагон вазифаҳои гуногуни худро, ки Аллоҳ ба онҳо супоридааст, аз қабили расонидани ризқ, идораи бодҳо, борон ва дигар корҳои олам, ба тартиб ва дақиқ иҷро мекунанд. Қасам ба ин фариштагон барои он аст, ки мардум бовар кунанд, ки ҳамаи корҳо ба дасти Аллоҳ аст ва Ӯ ҳама чизро тадбир мекунад. Ҳамчунин, ин қасам барои таъкиди рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби аъмол аст, ки ҳар кас барои кирдори худ ҷавобгар хоҳад буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло тамоми корҳои ҷаҳонро ба фариштагон супоридааст ва ҳама чиз бо фармони Ӯ идора мешавад.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон барои таъкиди ҳақиқатҳои муҳим, аз ҷумла рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб, омадаанд.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба қудрати Аллоҳ бовар кунем ва дар ҳаёт ба Ӯ таваккал намоем.

— Фариштагон ҳамеша амрҳои Аллоҳро иҷро мекунанд, пас мо низ бояд ба фармонҳои Ӯ итоат кунем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷаҳон бе тадбир ва идора нест, балки ҳама чиз бо ҳикмати Аллоҳ идора мешавад ва ин ба дилҳо оромиш мебахшад.