Ан-Назиат сүрәсе — Аять 40

Сүзләрнең мәгънәләре:

• خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ — Раббысы алдында (хисап өчен) торудан курку.
• نَهَى النَّفْسَ — үз нәфесен тыю, тыеп тору.
• الهَوَى — нәфес теләкләре, хәрам булган шәһвәтләргә иярү.

Аять тәфсире:

Әмма берәү Раббысы алдында басып торудан — Җәза көнендә Ходай хозурында хисап бирүдән куркып, үз нәфесен тыйса, аны хәрам булган теләк-шәһвәтләргә иярүдән туктатса, әлбәттә, аның өчен Җәннәт — урын, сыену урыны булыр. Бу кеше дөньяда чагында Аллаһының боерыкларын үтәп, тыелган эшләрдән читләшеп яшәгән, нәфесенә иярмичә, аның белән көрәшеп, ахирәт файдасын дөнья ләззәтеннән өстен күргән кешедер. Ул Раббысының бөеклеген, аның алдында басып торыр көнне искә алып, гөнаһлардан сакланган.

Аятьтән алынган файдалар:

• Мөэмин кеше Аллаһыдан куркырга тиеш, бу курку аны гөнаһлардан тыеп тора.
• Нәфесне тыеп, аның хәрам теләкләренә каршы тору — иманның югары дәрәҗәсе.
• Аллаһыдан куркып, нәфесен тыйган кешегә Җәннәт вәгъдә ителгән — бу бөек бәхет.
• Дөнья ләззәтләреннән тыелып, ахирәтне күздә тотучылар — хакыйкый уңышка ирешүчеләр.