Ан-Назиат сүрәсе — Аять 41

Сүзләрнең мәгънәләре:

• الجنة — Җәннәт, оҗмах бакчалары.
• هي — ул (ул — Җәннәт).
• المأوى — сыеныр урын, кайтыр урын, яшәү урыны.

Аять тәфсире:

Әгәр дә кеше Аллаһы каршында хисап өчен басудан куркып, үз нәфесенә һәртөрле хәрам һәм ямьсез теләкләрне ияртмәсә, ә аларны тыеп, туры юлда барса, аның өчен Җәннәт — ул аның сыеныр урыны, аның өчен башка сыену урыны юк. Ул Җәннәттә мәңгелеккә калыр, анда аңа иминлек, шатлык һәм рәхәтлек насыйп булыр. Бу — Аллаһыдан куркып, нәфесен тыеп яшәүчеләргә вәгъдә ителгән олы бүләк.

Гыйбрәтләр:

• Аллаһыдан курку һәм аның хөкемнәренә ышанып, нәфес теләкләрен тыеп яшәү — Җәннәткә илтүче юл.
• Кеше үз нәфесенә иярсә, ул һәлакәткә таба бара; ә аны тыеп, Аллаһы ризалыгын эзләсә, ул бәхеткә ирешә.
• Җәннәт — Аллаһыга тәкъвалык белән якынлашучылар өчен генә әзерләнгән урын, ул аларның чын сыену урыныдыр.
• Бу аять мөэминнәрне тәкъвалыкка, нәфес белән көрәшергә һәм Аллаһының рәхмәтенә өмет итәргә өнди.