Surat An-Nazi'at — Ayat 40

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• خَافَ (khaafa): wedi, nggegirisi.
• مَقَامَ رَبِّهِ (maqaama rabbihi): ngadege manungsa ana ngarepe Pangerane, yaiku nalika diadili ing dina kiamat.
• نَهَى (nahaa): nyegah, ngalang-alangi.
• النَّفْسَ (an-nafsa): hawa nafsu, yaiku dorongan ing jero awake manungsa kang ajak marang piala.
• الْهَوَى (al-hawaa): kepinginan utawa hawa nafsu kang ora bener, yaiku ngetutake barang kang dilarang dening Allah.

2) Tegese ayat:

Dene sing sapa wedi marang ngadege dheweke ana ngarepe Pangerane kanggo diadili, lan dheweke uga nyegah hawa nafsune supaya ora ngetutake kepinginan kang dilarang dening Allah, mula dheweke iku panggonane ana ing suwarga. Tegese, wong kang duwe rasa wedi marang Allah lan bisa nahan awake saka piala, bakal oleh ganjaran suwarga minangka papan dununge kang langgeng lan kepenak.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen rasa wedi marang Allah iku dadi dhasar kanggo dadi wong kang bener. Sapa kang eling yen dheweke bakal ngadeg ana ngarepe Allah lan diadili, mesthi bakal ngati-ati ing saben tumindake.
• Wong kang bisa nahan hawa nafsune saka barang kang dilarang, iku tandhane imane kuwat lan bakal oleh suwarga.
• Ayat iki menehi pangarep-arep marang saben wong: ora perlu wedi yen wis ngupaya nglawan hawa nafsu kang ala, amarga suwarga wis disiapake kanggo wong kang kaya mangkono.
• Iki nuduhake yen Islam iku agama kang nuntun manungsa marang kabegjan sejati, yaiku bisa ngontrol awake dhewe lan eling marang Pangerane.
• Sapa kang gelem nglakoni iki, mesthi bakal rumangsa tentrem ing ati, amarga dheweke ngerti yen dheweke ana ing dalan kang bener lan bakal oleh ganjaran kang gedhe saka Allah.