Сураи Ан-Назиат — Оят 41

1. Маънои калимаҳо:

— «الْمَأْوَىٰ»: ҷои паноҳ ва қароргоҳ, яъне ҷое, ки инсон ба он бозмегардад ва дар он ором мегирад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар бораи касоне сухан меравад, ки аз ҳисоб дар пешгоҳи Парвардигор тарсидаанд ва нафси худро аз хоҳишҳои ҳаром боздоштаанд. Чунин шахс дар ҳақиқат аз ҷазои Худо эҳтиёт карда, худро аз гуноҳҳо нигоҳ доштааст. Барои чунин банда Ҷаннат ҷои ҳамешагии ӯст; ӯ ҷузи Ҷаннат ҷои дигаре надорад ва ба он ҷо паноҳ мебарад. Ин подоши бузург барои тақво ва худдорӣ аз ҳаром аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки тарсидан аз ҳисоби рӯзи қиёмат ва худдорӣ аз гуноҳ сабаби расидан ба Ҷаннат мегардад.

— Ҳар кас нафси худро аз хоҳишҳои ношоиста боздорад, Худованд барои ӯ ҷои орому ҷовидон омода кардааст.

— Ин ваъдаи Худо ба бандагони солеҳ умед мебахшад ва онҳоро ба ибодат ва некӯкорӣ ташвиқ мекунад.

— Ҷаннат танҳо барои касонест, ки дар дунё аз Худо тарсидаанд ва ҳавои нафсро пайравӣ накардаанд; ин неъмати бузург бояд ҳадафи ҳар мусулмон бошад.