Сураи Ан-Назиат — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• تَتْبَعُهَا: аз паси он меояд, пайравӣ мекунад.
• الرَّادِفَةُ: нафаси дуюм, ки пас аз нафаси аввал меояд; аз решаи «радафа» ба маънои пайравӣ кардан ва аз ақиб омадан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар оятҳои пеши ин сура ба фариштагон қасам ёд карда, сипас аз рӯзи қиёмат хабар медиҳад. Дар ин оят мефармояд, ки он гоҳ ки нафаси аввал — нафаси марг ва нестшавӣ — ба вуқӯъ меояд ва замин ба ларза меояд, аз паси он нафаси дуюм — нафаси зиндагардонӣ ва барангехтан — меояд. Ин ду нафас аломатҳои бузурги оғози рӯзи қиёмат ҳастанд: бо нафаси якум ҳамаи махлуқот мемиранад ва бо нафаси дуюм ҳама аз нав зинда мешаванд, то ба ҳисобу китоб ва подошу ҷазо ҳозир шаванд. Пас аз ин ду нафас, мардум барои ҳисоб ба пешгоҳи Парвардигор меоянд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят боварии мусулмонро ба рӯзи қиёмат ва зиндашавии пас аз марг мустаҳкам мекунад.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва одамон бояд барои рӯзи ҳисоб омодагӣ бинанд.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳар амали нек ва бад сабт мешавад ва подошу ҷазои худро хоҳад ёфт.
• Ин оят дилро ба тавба ва ибодат моил месозад, зеро донистани оқибати кор ба инсон роҳи рост нишон медиҳад.
• Инчунин бузургии қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад тамоми махлуқотро якбора бимиронад ва боз зинда кунад, ва ин боиси афзун шудани тавозуъ ва бандагии инсон дар баробари Парвардигор мегардад.