Сураи Ан-Назиат — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• قُلُوبٌ: дилҳо.
• يَوْمَئِذٍ: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• وَاجِفَةٌ: ба шиддат изтиробнок ва тарсон.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — дилҳои кофирон ва фосиқон ба шиддат изтиробнок ва ҳароснок мешаванд. Онҳо аз сахтии ҳисобу ҷазо ва аз манзараҳои даҳшатноки он рӯз ба ташвиш меоянд. Ин дилҳо аз бим ва ваҳшат ба ларза меоянд, зеро онҳо дар дунё ба оятҳои Худо имон наовардаанд ва барои рӯзи қиёмат тайёрӣ надидаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи сахт ва даҳшатнок аст ва бояд аз пеш барои он омода шавем.
• Имон ва амали солеҳ дилро ором мегардонад ва аз ҳаросу изтироби рӯзи қиёмат наҷот мебахшад.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо баргаштан даъват мекунад, то ки дилҳоямон дар он рӯз ором бошанд.
• Қуръон бо чунин тасвирҳо моро ба андеша водор мекунад, ки зиндагии дунё гузаро аст ва бояд барои охират кӯшиш кунем.