Сураи Ан-Назиат — Оят 6

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَوْمَ»: рӯз, замон.

— «تَرْجُفُ»: меларзад, меҷунбад, ба изтироб меояд.

— «الرَّاجِفَةُ»: он ҷунбанда/ларзандиҳанда, ки маънои Нафхаи якум — нафаси маргро дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз савгандҳои оғози сураи Ан-Назиот аст ва Худованди мутаъол бо онҳо вуқӯи рӯзи қиёматро таъкид мекунад. Дар ин оят сухан аз рӯзест, ки «Роҷифа» — нафхаи якум ба вуқӯъ меояд. Он нафха чунон сахт ва ҳавлнок аст, ки тамоми замин ва он чи дар рӯи он аст, ба ларза меояд ва ҳама чиз ба изтироб меафтад. Ин нафха нафхаи марг аст; бо он ҳамаи махлуқот мемиранд ва ҷаҳони дунё ба поён мерасад. Баъд аз ин нафхаи якум нафхаи дуюм меояд, ки барои эҳё ва ҳисобу китоб аст. Пас оят моро огоҳ мекунад, ки он рӯз ҳатман меояд ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Ин оят боварии моро ба рӯзи қиёмат мустаҳкам мекунад ва моро водор месозад, ки ҳамеша ба он рӯз омода бошем.

— Ёдовар мешавад, ки дунё фониист ва ҳамаи лаззатҳои он гузарандаанд; пас бояд ба амалҳои нек ва тоъат машғул шавем.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва моро ба тавба ва истиғфор ташвиқ менамояд, зеро ҳеҷ кас аз лаҳзаи марг ва аз нафхаи якум огоҳ нест.

— Муъмин бояд ҳамеша ба ёди Худо ва рӯзи охират зиндагӣ кунад, то дар он рӯзи сахт аз аҳли наҷот гардад.

— Ин оят ҳамчунин бузургии қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад тамоми оламро бо як нафха ба ларза оварад ва сипас боз эҳё кунад; ин боиси афзун шудани имон ва таваккул ба Ӯ мегардад.