Сураи Ан-Назиат — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• أَبْصَارُهَا: чашмони онҳо.
• خَاشِعَةٌ: хор ва зор, паст ва фурӯтан, ки аз шиддати тарс ва ҳарос дар онҳо нишонаи зиллат ва бечорагӣ пайдо мешавад.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯз чашмони кофирон хор ва зор мешаванд. Ин чашмон аз ҳавли он чизе, ки мебинанд, фурӯ афтода ва паст мегарданд. Ин ҳолат нишонаи зиллат ва бечорагии онҳост дар он рӯзи сахт. Дилҳои онҳо низ аз шиддати тарс изтироб ва нооромӣ доранд, вале ин ҳолат дар чашмони онҳо зоҳир мешавад, зеро чашм оинаи дил аст. Ҳамин тавр, онҳо дар рӯзи қиёмат бо ҳолати хорӣ ва сархамӣ ҳозир мешаванд, ки ин сазои амалҳои онҳо дар дунёст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисоб аст ва ҳар кас сазои амали худро мебинад.
• Ин оят боиси тарс ва ҳушёрӣ мешавад, то инсон дар дунё аз роҳи нодуруст баргардад ва ба сӯи роҳи рост биёяд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки зиллат ва хорӣ дар он рӯз барои кофирон ва гуноҳкорон аст, вале барои мӯъминон ва парҳезгорон ҳолати дигар аст — онҳо дар амон ва сарбаландӣ хоҳанд буд.
• Ин оят моро ба сӯи инсонӣ ва раҳмат даъват мекунад, ки пеш аз фаро расидани он рӯз тавба кунем ва ба Худованд рӯ оварем.
• Ин оят ҳамчунин бузургии Қуръонро нишон медиҳад, ки бо як ҷумлаи кӯтоҳ ҳолати рӯзи қиёматро тасвир мекунад ва дилҳоро ба ҳушёрӣ ва имон даъват менамояд.