Сураи Ан-Назиат — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَقُولُونَ»: мегӯянд.

— «أَإِنَّا»: оё мо?

— «لَمَرْدُودُونَ»: ҳатман баргардонидашудагон.

— «الْحَافِرَةِ»: ҳолати аввала, оғози кор, яъне ба ҳолати аввалини худ баргаштан.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва инкоркунандагони рӯзи қиёмат хабар медиҳад, ки онҳо бо тамасхур ва инкор мегуфтанд: «Оё мо пас аз марг боз ба зиндагӣ баргардонида мешавем ва ба ҳолати аввалини худ, ки зинда будем, бармегардем? Оё вақте ки устухонҳои пӯсида гардидем, боз зинда мешавем?» Онҳо ин бозгаштро ғайриимкон ва ботил мешумурданд ва ба он бовар надоштанд. Ин суханони онҳо нишонаи инкори қудрати Худованд бар зинда кардани мурдагон ва сахтӣ ва нотавонии онҳо дар дарки ҳақиқати ҳаёти охират буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва баъд аз марг зинда шудан, роҳи пешини кофирон будааст ва ин боиси тасаллии муъминон аст, ки танҳо онҳо нестанд, ки бо инкор рӯбарӯ шудаанд.

— Қудрати Худованд бар зинда кардани мурдагонро ёдовар мешавад, то инсон дарк кунад, ки Офаридгор ҳамон гуна ки аввалин бор ӯро офарид, метавонад бори дигар ӯро зинда кунад.

— Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ба ҷои инкор ва тамасхур, бо дили бовар ва таваккул ба Худованд рӯ оварад ва барои рӯзи қиёмат омодагӣ бинад.

— Ин оят муҳаббати ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи дуруст ба саволҳои асосии инсон ҷавоб медиҳад ва роҳи ҳақро нишон медиҳад.