Сураи Ат-Таквир — Оят 23

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• رَآهُ: ӯро дид (яъне Паёмбар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам Ҷабраил алайҳис-саломро дид).
• الْأُفُقِ: уфуқ, яъне канори осмон, ҳудуди пайдоиши офтоб.
• الْمُبِينِ: равшан, ошкор, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят Паёмбари Худ Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва салламро тасдиқ мекунад ва мефармояд, ки ӯ Ҷабраил алайҳис-саломро — фариштаи ваҳйро — бо сурати аслии худ, ки Худо ӯро бар он офаридааст, дар уфуқи равшани осмон дидааст. Ин дидор дар канори осмон, дар ҷое ки нури офтоб ошкор мешавад, ба вуқӯъ пайвастааст. Ин оят далели равшанест бар он ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам воқеан Ҷабраилро дидааст ва он чи аз ваҳй меорад, ҳақиқат аст, на хаёл ва на гуфтори шайтон. Ҳамин тавр, ин оят садоқати Паёмбар ва дурустии рисолатро собит мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят собит мекунад, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам Ҷабраил алайҳис-саломро бо чашми худ дидааст ва ин далели бузургии мақоми ӯст.
• Ваҳйи илоҳӣ ҳақиқат аст ва аз ҷониби Худои таъоло омадааст, на аз хаёл ё шайтон.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Паёмбар ва он чи аз Қуръон овардааст, бовар кунем ва ба он амал намоем.
• Қуръон каломи Худованд аст ва он моро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят дар дилҳо муҳаббат ба Паёмбар ва эҳтиром ба ваҳйро зиёд мекунад ва моро ба ислом наздиктар месозад.