Сураи Ат-Таквир — Оят 28

1. Маънои калимаҳо:

— «لِمَن»: барои касе.

— «شَاءَ»: хоста, ирода кард.

— «يَسْتَقِيمَ»: роҳи рост ва дурустро пеша кунад, дар роҳи ҳақ устувор бошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки Қуръон барои ҳамаи мардум панд ва насиҳат аст. Худованд мефармояд, ки ин панд барои касе аст, ки бихоҳад роҳи рост ва дурустро интихоб кунад ва дар роҳи ҳақ устувор бимонад. Яъне, Қуръон барои ҳамаи одамон раҳнамост, аммо танҳо он касоне аз он баҳра мегиранд, ки худ хоҳиши ҳидоят ва роҳи рост доранд. Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар интихоби роҳи худ озод аст, аммо то ба хоҳиши Худо набошад, ӯ наметавонад дар роҳи рост устувор бимонад. Пас, ҳидоят аз ҷониби Худост ва банда бояд бо ихтиёри худ ба сӯи он қадам гузорад.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон барои ҳамаи одамон панд ва раҳнамост, на танҳо барои гурӯҳи мушаххас.

— Инсон дар интихоби роҳи худ озод аст, аммо ҳидоят танҳо бо хоҳиши Худованд ба даст меояд.

— Ҳар кас бихоҳад, метавонад роҳи рост ва дурустро интихоб кунад ва дар он устувор бимонад.

— Ин оят моро ба тафаккур ва интихоби огоҳона даъват мекунад, то роҳи ҳақро пеша кунем ва аз он дур нашавем.

— Ислом дини осонӣ ва равшанӣ аст, ки ба ҳар инсоне имкон медиҳад, ки бо ихтиёри худ ба сӯи ҳақ биёяд ва аз раҳмати Худо баҳраманд шавад.