Сураи Ат-Таквир — Оят 29

1. Шарҳи калимаҳои оят:

• «تَشَاءُونَ»: хостан, ирода кардан, яъне он чи шумо мехоҳед.
• «إِلَّا»: ба ҷуз, магар.
• «يَشَاءَ»: хостани Худо, иродаи Ӯ.
• «رَبُّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҷаҳониён, яъне Офаридгор ва Молики тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки шумо эй инсонҳо ҳеҷ чизро наметавонед бихоҳед ва ирода кунед, магар он ки Худованди ҷаҳониён бихоҳад. Ҳар хоҳиш ва иродаи шумо ба хоҳиш ва иродаи Парвардигор вобаста аст. Ин оят баён мекунад, ки инсон озод аст ва метавонад роҳи рост ё каҷро интихоб кунад, аммо ин интихоб дар доираи ирода ва хоҳиши Худо сурат мегирад. Яъне, наметавонед бе хоҳиши Худо ба роҳи рост қадам гузоред ва ё аз гумроҳӣ дур шавед. Ҳамин тавр, ин оят ба инсон таълим медиҳад, ки ҳамеша ба Худо такя кунад ва аз Ӯ ёрӣ пурсад, зеро ҳамаи корҳо ба дасти Ӯст ва Ӯ Парвардигори тамоми оламҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи корҳо ва хоҳишҳои мо ба иродаи Худо вобаста аст, бинобар ин бояд ҳамеша ба Ӯ таваккул кунем.
• Инсон бояд бидонад, ки ҳатто хоҳиши некӣ кардан низ аз Худост, пас бояд шукргузор бошад ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худо Парвардигори тамоми ҷаҳониён аст ва ҳамаи махлуқот зери иродаи Ӯ қарор доранд.
• Ин оят моро ба сӯи фурӯтанӣ ва таслим ба Худо ҳидоят мекунад, зеро ҳеҷ коре бе хоҳиши Ӯ сурат намегирад.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар мо некӣ хоҳем, Худо метавонад онро ба мо ато кунад ва моро дар роҳи рост сабот диҳад.