Сураи Ат-Таквир — Оят 7

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмиши онҳо зарур аст:

— «النُّفُوس»: ҷамъи «نَفْس» аст, яъне рӯҳҳо ва ҷонҳо, ки ба ҳар шахс тааллуқ доранд.

— «زُوِّجَتْ»: аз решаи «زَوْج» гирифта шуда, маънои ҷуфт кардан ва қарин сохтанро дорад; яъне ҳар кас бо монанди худ ҷуфт ва ҳамнишин карда мешавад.

1. Тафсири оят:

Рӯзе, ки ҳамаи рӯҳҳо бо ҳамгунаҳои худ ҷуфт карда мешаванд. Ҳар гурӯҳ бо гурӯҳи худ ҷамъ мегардад: некӯкорон бо некӯкорон ва бадкорон бо бадкорон. Ҳамон рӯз аст, ки ҳар кас натиҷаи аъмоли худро мебинад ва ҳеҷ кас аз ҷуфти худ ҷудо намешавад. Ин ҷуфтшавӣ на танҳо ҷамъшавии ҷисмонӣ, балки ҳамроҳшавии рӯҳҳо ва амалҳост: ҳар кас бо он чизе, ки дар дунё ба он монанд буд, дар охират ҳамроҳ мешавад. Пас, ин оят бозгӯи он аст, ки дар он рӯзи бузург ҳақиқати ҳар кас ошкор мегардад ва ҳар кас бо ҳамтои худ қарор мегирад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон аз рӯзгори охират бо дақиқӣ хабар медиҳад ва ин боиси боварии комил ба Китоби Худо мегардад.

— Ҳар кас дарк мекунад, ки интихоби роҳи некӯкорӣ ё бадкорӣ дар дунё ба ҳамнишинии ӯ дар охират таъсир мерасонад; ин ба инсон ҳушёрӣ ва масъулиятшиносӣ меомӯзад.

— Оят ба мо мефаҳмонад, ки дар охират адолат барқарор мешавад ва ҳеҷ кас беҳисоб намемонад; ин дилҳоро ором ва ба адлу ҳикмати Худо боварӣ мебахшад.

— Ин ҳақиқат моро ба сӯи ҳамнишинии некӯкон ва дурӣ аз бадкорон ҳидоят мекунад, то дар дунё ҳам ва дар охират ҳам бо некӯкорon ҳамроҳ шавем.

— Ва дар ниҳоят, ин оят муҳаббати инсонро ба Қуръон зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Қуръон ба саволҳои асосии ҳаёт — сарнавишти рӯҳ ва адолати охират — ҷавоби равшан медиҳад.