Сураи Ат-Таквир — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• الْمَوْءُودَةُ — духтараке, ки зинда ба зинда гӯр карда мешуд.
• سُئِلَتْ — пурсида шуд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, вақте ки ҳамаи корҳо ба ҳисоб гирифта мешаванд, аз он духтараки зинда ба гӯр кардашуда пурсида мешавад. Ин савол барои ором кардани дили он духтарак ва барои сарзаниш ва шарманда кардани он касонест, ки ӯро ба зулм куштаанд. Аз вай пурсида мешавад, ки ба кадом гуноҳ кушта шудааст? Ҳол он ки вай ҳеҷ гуноҳе надошт. Ин савол дар ҳаққи қотилон ҳужҷат ва далели қатъӣ хоҳад буд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳаёти инсон, бахусус кӯдакон, дар назди Аллоҳ таоло арзиши бузург дорад ва ҳеҷ зулме бе ҷазо намемонад.
• Адолати илоҳӣ дар рӯзи қиёмат комил аст; ҳатто онҳое, ки дар дунё овоз надоштанд ва мазлум шуданд, дар он рӯз ҳаққи худро мегиранд.
• Ин оят ба инсонҳо дарс медиҳад, ки ба фарзандони худ меҳрубон бошанд ва аз зулму ситам дурӣ ҷӯянд.
• Ёдовар мешавад, ки ҳар як амали нек ва бад сабт мешавад ва рӯзе ҳама ба ҳисоб гирифта мешаванд, пас бояд ба сӯи некӣ ва адолат майл кард.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ҷалб мекунад, зеро ислом дини адолат, раҳм ва ҳимояи ҳуқуқи заифон аст.