Сураи Ат-Таквир — Оят 6

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

— «سُجِّرَتْ»: аз решаи «سҷр» буда, маънои «афрӯхта шудан», «шӯълавар гардидан» ва «пур аз оташ карда шудан»-ро дорад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки баҳрҳо афрӯхта мешаванд ва ба оташи азим табдил меёбанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят яке аз манзараҳои ҳавлноки рӯзи қиёматро баён мекунад. Худованд мефармояд, ки он рӯз баҳрҳо афрӯхта мешаванд ва ба оташи фурӯзон табдил меёбанд. Он обҳои азиме, ки дар дунё манбаи ҳаёт ва оромиш буданд, дар он рӯз ба оташе табдил меёбанд, ки аз азаматаш ҳеҷ чиз бар он тобовар нест. Ин тағйири бузург нишонаи он аст, ки тамоми низоми ҷаҳон дигаргун мешавад ва қудрати мутлақи Парвардигор зоҳир мегардад. Ҳамаи ин ҳодисаҳо барои он рӯй медиҳанд, ки одамон бифаҳманд, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳар кас бояд барои рӯзи ҷазо омода бошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳаёти дунё фониист ва ҳамаи неъматҳои он, аз ҷумла баҳрҳои бузург, рӯзе тағйир меёбанд ва нест мешаванд.

— Он моро ба андеша водор мекунад, ки қудрати Худованд бар ҳама чиз комил аст ва ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ наметавонад бигурезад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои дил бастани ба дунё, ба охират ва амалҳои нек таваҷҷуҳ кунем.

— Ва моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас бояд барои он рӯз тайёрӣ бинад, то дар пеши Худованд сарбаланд бошад.