Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• «كَلَّا»: Ҳаргиз, не, ин тавр нест — калимаест, ки сухани нодурустро рад мекунад.
• «رَانَ»: Пӯшонид, фаро гирифт ва бар он ғалаба кард, мисли зангор, ки оҳанро мепӯшонад.
• «يَكْسِبُونَ»: Касб мекарданд, ба даст меоварданд — яъне амалҳои бад ва гуноҳҳое, ки анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Ҳаргиз чунин нест, ки ин дурӯғбарорандагон гумон мекунанд. Балки гуноҳҳо ва амалҳои баде, ки онҳо пайваста анҷом медоданд, дилҳояшонро фаро гирифт ва мисли зангоре, ки бар оҳан мешинад, бар дилҳояшон нишаст. Аз ин сабаб дилҳояшон ҳақро намебинанд ва ба он роҳ намеёбанд. Ин пардаи гуноҳ онҳоро аз дарки ҳақиқат ва қабули ҳақ боздоштааст, то ҷое ки оёти Қуръонро шунида, онро афсонаҳои пешиниён меноманд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки гуноҳҳо дилро торик мекунанд ва монеи пай бурдан ба ҳақ мешаванд; пас бояд аз гуноҳ эҳтиёт кунем ва дилҳои худро пок нигоҳ дорем.
• Қуръон каломи Худост ва бояд онро бо дили кушода ва таваҷҷуҳ қабул кунем, на бо инкор ва беэътиной.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Худо бозгаштан даъват мекунад, то дилҳоямон аз занги гуноҳ пок шаванд ва нур ва ҳидояти Худоро пайдо кунем.
• Инчунин ин оят нишон медиҳад, ки покии дил ва некӯкориҳо роҳи наздик шудан ба Худо ва фаҳмидани ҳақиқати Қуръон аст.