Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَسَاطِيرُ»: ҷамъи «أُسْطُورَة» аст, яъне ҳикояту афсонаҳои қадимии навишташуда, ки асоси дуруст надоранд.

— «الْأَوَّلِينَ»: пешиниён, яъне умматҳои гузашта ва наслҳои қаблӣ.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки оятҳои Қуръони мо бар ин шахси гуноҳкор ва саркаш хонда мешавад, ӯ бо такаббур ва инкор мегӯяд: ин суханон ҳикояту афсонаҳои пешиниён аст, ки аз китобҳои қадима гирифта шудаанд ва аз ҷониби Худо нестанд. Ӯ ин гуфторро барои он мегӯяд, ки дилаш аз сабаби бисёр кардани гуноҳҳо сиёҳ шуда ва аз пазириши ҳақ маҳрум гаштааст. Ин гуфтори кофирон ҳеҷ асосе надорад; балки Қуръон каломи Худованд ва ваҳйи Ӯ ба паёмбараш аст. Аммо онҳо ба сабаби гуноҳҳои зиёде, ки муртакиб шудаанд, аз тасдиқи он боздошта шудаанд. Ва онҳо на танҳо дар дунё ҳақро инкор мекунанд, балки рӯзи қиёмат аз дидани Парвардигорашон маҳҷуб хоҳанд буд, сипас ба оташи дӯзах дохил мешаванд ва азоби онро мечашанд ва ба онҳо гуфта мешавад: ин ҳамон ҷазоест, ки шумо онро дурӯғ мешуморед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон каломи Худост, на суханони одамон ва на афсонаҳои қадимӣ; пас бояд онро бо эҳтиром бихонем ва аз он ибрат гирем.

— Гуноҳ дилро сиёҳ мекунад ва одамро аз пазириши ҳақ бозмедорад; покии дил бо тақво ва тарки гуноҳ ба даст меояд.

— Инкор ва такаббур нисбат ба оятҳои Худо роҳи кофирон аст ва мусулмон бояд аз ин хислатҳо дур бошад.

— Дар оят ишорае ҳаст, ки мӯъминон дар биҳишт Парвардигорашонро хоҳанд дид, ва ин умедворӣ барои аҳли имон аст.

— Қуръон ойинаи ҳолати дилҳост: ҳар кас бо ихлос гӯш диҳад, ҳидоят меёбад, ва ҳар кас бо такаббур рӯй гардонад, зиён мекунад.

— Худованд одил аст ва рӯзи қиёмат ҳар кас ҷазои амали худро мебинад; пас бояд пеш аз расидани он рӯз тавба кунем ва ба сӯи Қуръон рӯй орем.