Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• كَلَّا: ҳарф барои рад кардан ва огоҳ кардан аст, яъне «не чунин аст» ё «ҳаргиз набошад».
• مَحْجُوبُونَ: аз решаи «ҳиҷоб» буда, маънои «пӯшидашудагон», «манъшудагон» ва «аз назар дур мондашудагон»-ро дорад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят бадкорон ва дурӯғбарорандагонро огоҳ мекунад, ки ҳаргиз чунин нест, ки онҳо гумон мекунанд. Онҳо дар рӯзи қиёмат аз дидани Парвардигори худ маҳрум ва пӯшида мешаванд. Яъне онҳо наметавонанд Худованди худро бибинанд ва ин худи ҳиҷоби бузург ва азоби сахт барои онҳост. Ин оят далел бар он аст, ки муъминон дар биҳишт Парвардигори худро хоҳанд дид, зеро агар дидани Аллоҳ барои кофирон мумкин намебуд, зикри маҳрумияти онҳо аз ин неъмат маъное надошт. Пас, кофирон аз ин неъмати бузург маҳрум мешаванд ва ин худи як навъ азоб ва хорӣ барои онҳост.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо аз оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки дар рӯзи қиёмат ҳақиқатҳои бузург ошкор мешаванд ва ҳеҷ чиз аз назари Аллоҳ пинҳон намемонад.
• Муъминон бояд ба дидори Парвардигор дар охират умедвор бошанд, зеро ин бузургтарин неъмати биҳишт аст.
• Аз гуноҳу бадкорӣ дурӣ ҷустан сабаби он мешавад, ки инсон аз раҳмати Аллоҳ ва дидори Ӯ маҳрум нагардад.
• Ин оят моро ба тавба ва ислоҳи амалҳо даъват мекунад, то ки дар қатори маҳҷубон қарор нагирем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушоду имон қабул кунем, на бо инкор ва дурӯғбарорӣ.