Сураи Аль-Иншикак — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• «أَذِنَتْ»: гӯш дод, итоат кард ва фармонро қабул намуд.
• «حُقَّتْ»: ҳақ ва сазовор буд, яъне барои ӯ лозим ва муносиб буд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат осмон шикоф мехӯрад ва мешавад, ва ба фармони Парвардигораш гӯш медиҳад ва итоат мекунад. Ин итоат ва фармонбардорӣ барои осмон ҳақ ва сазовор аст, зеро он махлуқи Худост ва бояд ба амри Офаридгораш гардан гузорад. Ҳамин тавр, осмон бо тамоми бузургии худ ба Парвардигори худ фармонбардор аст ва ҳеҷ роҳи саркашӣ надорад. Ин оят нишон медиҳад, ки тамоми махлуқот, ҳатто осмони азим ва замини васеъ, ба фармони Худованд итоат мекунанд ва ҳақи онҳост, ки итоат кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамаи махлуқот ба Худои Таоло итоат мекунанд ва ҳақи онҳост, ки итоат кунанд; пас инсон бояд бештар ба итоати Худо кӯшиш кунад.
• Осмон бо тамоми бузургии худ ба фармони Худо гардан мегузорад, пас чаро инсони заиф саркашӣ кунад?
• Ин оят дар дилҳо эҳсоси хоксорӣ ва таслим ба Худоро бедор мекунад ва моро ба сӯи ибодат ва фармонбардорӣ аз Худованд тарғиб менамояд.
• Қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳатто осмонҳо ва замин ба амри Ӯ итоат мекунанд; ин боиси афзун шудани имон ва муҳаббат ба Худо мегардад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳамаи махлуқот ба фармони Худо итоат хоҳанд кард; пас мо низ бояд дар дунё ба Худо итоат кунем, то дар охират наҷот ёбем.