Сураи Аль-Иншикак — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «مُدَّتْ»: дароз карда шуд, паҳн гардид, васеъ карда шуд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат замин ба куллӣ дигаргун мешавад. Худованди мутаъол онро чун пӯсти дарозкардашуда паҳн мекунад ва ба он васеъӣ мебахшад, то ки ҳеҷ ноҳамворӣ ва баландию пастие дар он намонад. Кӯҳҳо кӯчида, ҳамвор мегарданд ва замин ба шакли нав барои ҳисобу китоби бандагон омода мешавад. Ин ҳолат ба амри Парвардигор рӯй медиҳад ва замин низ чун осмон ба фармони Ӯ итоат мекунад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят қудрати бепоёни Худоро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад ин замини азимро ба осонӣ тағйир диҳад.

— Ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзи қиёмат ҳатман хоҳад омад.

— Мусулмонро ба омодагӣ барои он рӯз ва амалҳои некӯ ташвиқ мекунад.

— Итоати замину осмон ба амри Худо намунаест барои бандагон, ки онҳо низ бояд ба фармони Парвардигор итоат кунанд.

— Ин оят дилро ба бузургии Қуръон ва ростӣ будани ваъдаҳои Худо гарм мекунад ва ба ислом меҳр меафзояд.