سورت اعلی — آیت 4

د کلمو معناګانې:

• الْمَرْعَىٰ: هغه شنه زرغون بوټي او واښه چې څاروي يې خوري.

د آيت تفسير:

هغه ذات چې له ځمکې يې د څارويو د خوړلو لپاره شنه واښه او بوټي راوباسي او وده ورکوي. دا د الله تعالی د قدرت او فضل يوه بله ښکارنده ده، چې له مړې او وچه ځمکې يې ژوندي او تازه بوټي راوباسي، تر څو حيوانات ترې ګټه پورته کړي او انسانان هم له هغو څخه په شيدو، غوښې او نورو ګټو برخمن شي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی د رزق ورکولو او روزي رسولو څښتن دی، چې د ځمکې له خزانو څخه د مخلوقاتو د روزي سببونه برابروي.
2. د نباتاتو او واښو را ايستل د الله تعالی د قدرت او حکمت نښه ده، چې موږ بايد پرې غور وکړو او د هغه پر نعمتونو شکر ادا کړو.
3. الله تعالی د خپلو مخلوقاتو د اړتياوو بشپړ پوه دی، ځکه چې د څارويو د خوړلو لپاره يې له ځمکې واښه راوباسي، چې دا د هغه پراخ رحمت او مهربانۍ ښکارندويي کوي.
4. دا آيت موږ ته دا هم ښيي چې الله تعالی د ژوند د دوام لپاره هر څه برابر کړي دي، نو بايد له دې نعمتونو څخه په سمه توګه ګټه واخلو او له اسراف او تباهۍ څخه ځان وساتو.