Сураи Аль-Аля — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «أَخْرَجَ»: берун овард, рӯёнид.

— «الْمَرْعَىٰ»: чароҳое, ки чорво онро мехӯрад; гиёҳу набототи сабз.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хабар медиҳад, ки Ӯст Парвардигорони олам, ки аз замин гиёҳу набототи сабзро рӯёнид, то чорвои мардум аз он чаро кунанд ва баҳравар шаванд. Ин неъматест, ки Аллоҳ барои бандагони худ омода кардааст, то онҳо аз ширу гӯшту дигар манфиатҳои чорво баҳраманд гарданд. Ҳамин Парвардигор аст, ки ин гиёҳҳоро аз замини мурда берун меоварад ва онро сабзу хуррам мегардонад, сипас пас аз муддате онро хушку зард месозад. Ин ҳама далели қудрати бепоёни Аллоҳ ва лутфу меҳрубонии Ӯ ба бандагонаш аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба шинохти қудрати Аллоҳ даъват мекунад, ки Ӯст тавонои рӯёнидани гиёҳ аз замини мурда.

— Неъматҳои Аллоҳ дар табиат барои инсон ва ҳайвонот бениҳоят бузурганд ва мо бояд шукргузор бошем.

— Тафаккур дар бораи офариниш ва рӯзиҳои Аллоҳ дилро ба имон ва муҳаббати Парвардигор наздик месозад.

— Ислом дини пок ва мувофиқи фитрати инсон аст, ки моро ба андеша дар бораи оятҳои Аллоҳ дар офоқ ва анфус даъват мекунад.