سورت اعلی — آیت 5

د معنیٰ (کلمې):

• غُثَاءً: وچه شوی، وچ او ژړ شوی واښه، هغه بېخي او خړوب شوي بوټي چې د اوبو پر سر راوړل کېږي.
• أَحْوَى: تور رنګه، هغه چې د زړښت او خړوبېدو له امله تور شوی وي.

تفسیر:

الله تعالیٰ په دې آیت کې د خپل قدرت او تدبیر یادونه کوي چې هغه واښه او زرغونه (شنه بوټي) راوباسي، چې څاروي پرې څرېږي او ځمکه ورځينۍ ښکلې کېږي. خو بیا یې د وخت په تېرېدو سره وچوي، هغه شینوالی له منځه وړي او داسې یې کړي چې هغه شنه بوټي وچه شوې خړې پړې شي، تور رنګه او بې ارزښته واښه شي چې د اوبو پر سر راوړل کېږي. دا د الله تعالیٰ د قدرت ښکارندوی دی چې ژوندی له مړي او مړی له ژوندي راوباسي، او د نړۍ د بدلون او زوال یادونه ده چې هر څه له تازګۍ او ښکلا وروسته زوړ او بې ارزښته کېږي.

فایدې:

• دا آیت موږ ته د الله تعالیٰ د قدرت په اړه فکر کولو ته بلنه راکوي، چې هغه څنګه له مړې ځمکې ژوندي بوټي راوباسي او بیا یې بېرته مړه او خړوب کړي — دا د قیامت د ورځې د بیا ژوندي کولو ثبوت دی.
• له دې آیت څخه دا درس ترلاسه کوو چې دنیا لنګه او فاني ده، ښکلا او ځواني تل پاتې نه وي، نو باید له دنیا سره مینه له حد نه زیاته نه وي او د آخرت لپاره چمتوالی ونیسو.
• دا آیت د الله تعالیٰ د رحمت یادونه هم کوي چې د څارویو او انسانانو د ګټې لپاره یې واښه او زرغونه پیدا کړه، او دا د هغه پر مهربانۍ د توکل او شکر کولو لامل دی.