Сураи Аль-Гашия — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «نَمَارِقُ»: ҷамъи «نِمرِقة», яъне болиштҳо ва такягоҳҳое, ки барои такя кардан истифода мешаванд.

— «مَصْفُوفَةٌ»: аз феъли «صَفَّ» гирифта шуда, маънои ба тартиб ва паҳлӯи ҳам чидашударо дорад.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло васфи неъматҳои биҳиштро баён мекунад ва мефармояд, ки дар биҳишт болиштҳо ва такягоҳҳое ҳастанд, ки ба тартиб ва паҳлӯи ҳам чида шудаанд. Ин болиштҳо барои онҳое, ки дар биҳишт нишастаанд, омода ва муҳайё гардидаанд, то ба онҳо такя кунанд ва аз истироҳату осоиш баҳраманд шаванд. Чунин тасвир нишонаи он аст, ки биҳишт ҷои комили роҳату фароғат ва лаззати ҷовидонӣ мебошад, ки Аллоҳ барои бандагони некӯкори худ омода кардааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро ба ёд меорад, ки неъматҳои биҳишт беҳисоб ва гуногунанд ва Аллоҳ онҳоро барои аҳли тоъат омода кардааст.

— Тартибу зебоӣ дар биҳишт нишонаи камолоти он ҷост ва ин моро ба фикр водор мекунад, ки дар дунё низ ба тартибу покӣ эътибор диҳем.

— Ин тасвирҳо дили инсонро ба сӯи охират ва амалҳои нек мекашанд ва ӯро ба шукргузорӣ ва итоати Аллоҳ тарғиб мекунанд.

— Ваъдаи чунин неъматҳо барои муъминон сабаби устувории имон ва сабр дар роҳи дин мегардад.

— Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Аллоҳ бандагони солеҳро дӯст медорад ва барои онҳо подоши бузург омода кардааст, ки ин моро ба некӯкорӣ ва покӣ ташвиқ мекунад.