Сураи Аль-Гашия — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• زَرَابِيُّ: ҷамъи калимаи «زَرْبِيَّة»، ки ба маънои фаршҳои нарму ороста ва қолинҳои зебо мебошад.
• مَبْثُوثَةٌ: паҳншуда, густурда, дар ҳар ҷо пароканда ва омода гардонидашуда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло васфи неъматҳои биҳиштро идома дода, мефармояд, ки дар он ҷо фаршҳои зебо ва нарми гаронбаҳо дар ҳар тараф паҳн гардидаанд. Ин фаршҳо на танҳо дар як ҷо, балки дар тамоми гӯшаҳои биҳишт густурда шудаанд, то биҳиштиён ҳар ҷо ки бошанд, дар роҳат ва осоиши комил қарор гиранд. Ин манзара нишонаи он аст, ки биҳишт ҷои оромӣ, иззат ва фараҳ аст ва ҳар чизе, ки сокинонаш ба он ниёз доранд, ба таври комил омода гардидааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро ба сӯи андеша дар бораи неъматҳои биҳишт ва омодагии он барои аҳли тоъат ҳидоят мекунад.
• Нишон медиҳад, ки подоши некӯкорон назди Аллоҳ бениҳоят бузург ва комил аст ва ҳеҷ кас наметавонад андозаи онро тасаввур кунад.
• Дар дили инсон шавқу рағбат ба амалҳои нек ва тоъат зиёд мешавад, то ба чунин ҷои орому пурнеъмат бирасад.
• Инсон дарк мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират талош кунад, зеро неъматҳои охират абадӣ ва бекамҳоишанд.
• Ин оят муҳаббат ба Қуръон ва паёмҳои илоҳиро дар дилҳо афзун месозад, чунки Қуръон бо суханони зебо ва тасвирҳои равшан роҳи саодатро нишон медиҳад.