Surja Et-Teube — Ajet 10

Kuptimet e fjalëve:

• لَا يَرْقُبُونَ – nuk respektojnë, nuk mbajnë parasysh.
• إِلًّا – lidhje farefisnie, të afërm.
• ذِمَّةً – besëlidhje, marrëveshje, premtim.
• الْمُعْتَدُونَ – ata që i kalojnë kufijtë, dhunuesit, padrejtësit.

Tefsiri i ajetit:

Këta idhujtarë, për shkak të armiqësisë së tyre të thellë ndaj besimtarëve, nuk respektojnë as lidhje farefisnie e as besëlidhje kur kanë të bëjnë me një besimtar. Ata nuk i frikësohen Allahut dhe nuk mbajnë kurrfarë mëshire apo tolerance ndaj atyre që besojnë. Nëse do të kishin mundësi, nuk do të linin asnjë të afërm apo aleat nga besimtarët pa e dëmtuar. Ata janë ata që i kalojnë çdo kufi të drejtësisë dhe moralit, sepse veprimet e tyre bazohen në padrejtësi, dhunë dhe shkelje të marrëveshjeve. Prandaj, besimtarët nuk duhet të kenë mëshirë ndaj tyre në luftë, sepse ata nuk kanë mëshirë për besimtarët nëse fitojnë mbi ta.

Përfitimet nga ajeti:

1. Besimtari duhet të jetë i vendosur dhe i fortë në qëndrimin e tij ndaj armiqve të fesë, pa u mashtruar nga fjalët e tyre të bukura, sepse armiqësia e tyre ndaj besimit është e rrënjosur thellë.
2. Islami na mëson se besëlidhjet dhe marrëveshjet duhet të respektohen, por kur pala tjetër i shkel ato vazhdimisht dhe tregon armiqësi të hapur, atëherë besimtari ka të drejtë të mbrohet dhe të mos ketë mëshirë ndaj tyre.
3. Ky ajet tregon se besimtari i vërtetë nuk lejon që lidhjet farefisnore apo interesat personale ta bëjnë të lërë pas dore të drejtën e Allahut dhe mbrojtjen e fesë së Tij.
4. Në këtë ajet ka një paralajmërim të qartë se padrejtësia dhe shkelja e kufijve janë cilësi të dënueshme, dhe se Allahu i do ata që qëndrojnë në drejtësi edhe kur janë në pozitë të fortë.