ሱረቱ አት-ተውባ — አንቀጽ 10

የቃላት ፍቺዎች፡-

• «لَا يَرْقُبُونَ» — አይጠብቁም፣ አያከብሩም፣ ግምት ውስጥ አያስገቡም።
• «إِلًّا» — የዝምድና ትስስርን ማለት ነው።
• «وَلَا ذِمَّةً» — ቃል ኪዳንንም ሆነ ስምምነትን አያከብሩም።
• «الْمُعْتَدُونَ» — ወሰን አላፊዎች፣ በደለኞች ማለት ነው።

የአንቀጹ ትንታኔ (ተፍሲር)፡-

እነዚህ አጋሪዎች (በአውሎ ነገር ውስጥ የነበሩት) በማንኛውም አማኝ ላይ የዝምድና ትስስርንም ሆነ የቃል ኪዳንን ግዴታ አይጠብቁም፤ ለአማኞች ጋር ያላቸው የደም ዝምድና ወይም የተዋዋሉት ስምምነት እንኳን ከጥቃታቸው አያግዳቸውም። በአማኝ ላይ ምሕረትን ወይም ርኅራኄን አያሳዩም፤ በተቃራኒው አማኞችን ለማጥቃትና ለማጉደል በማንኛውም አጋጣሚ ይጠባበቃሉ። እነዚህ ሰዎች በእውነት ወሰን አላፊዎችና በደለኞች ናቸው፤ ምክንያቱም የአላህን ቃል ኪዳን ጥሰዋልና በሰዎች ላይ በደልን ፈጽመዋልና። አላህ በዚህ አንቀጽ ላይ አማኞች ከእነዚህ አጋሪዎች ጋር በተያያዘ ጠንቃቆች እንዲሆኑና በቃላቸው እንዳይታለሉ ያስጠነቅቃል፤ ምክንያቱም እነርሱ የዝምድናንም ሆነ የቃል ኪዳንን ክብር የማያውቁ በመሆናቸው ነው።

ከአንቀጹ የምንማራቸው ትምህርቶችና ጥቅሞች፡-

1. እስልምና ቃል ኪዳንን መጠበቅንና የዝምድና ትስስርን ማክበርን ከፍ አድርጎ ያስተምራል፤ አላህ እነዚህን ጠባያት የጣሱትን ሰዎች በደለኞች ብሎ በመጥራቱ ይህንን ያሳያል።
2. አንድ ሙስሊም ከማንኛውም ሰው ጋር ቃል ኪዳን ሲገባ ሊያከብረው ይገባል፤ ነገር ግን ቃላቸውን የሚያፈርሱና ወሰን የሚያልፉ ሰዎች ሲያጋጥሙን ጠንቃቆች መሆን የእምነት ጥበብ ነው።
3. እስልምና የሰላም ሃይማኖት ነው፤ ነገር ግን ከሃይማኖት ጠላቶች ጋር በተያያዘ ጥንቃቄንና ጠንካራ አቋምን ያዝዛል፤ ይኸውም ለሃይማኖትና ለህዝብ ጥበቃ ነው እንጂ ለጥቃት አይደለም።
4. አንቀጹ እንደሚያሳየን የአላህ ትእዛዝ ሁልጊዜ ፍትሕንና በጎ ጠባይን ያስጠብቃል፤ አማኞች የሚጠበቅባቸውን ግዴታ እንዲወጡ ያበረታታል፤ የሌላውንም መብት እንዳይጣሱ ይከላከላል።