سورت توبه — آیت 126

د کلمو معناګانې:

• يُفْتَنُونَ: ازمایل کېږي، په مصیبت او بلا اخته کېږي.
• مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ: یو ځل یا دوه ځله.
• يَتُوبُونَ: توبه کوي، له ګناه او کفر بېرته راګرځي.
• يَذَّكَّرُونَ: پند اخلي، نصیحت مني او یادونه کوي.

تفسیر:

ایا دا منافقان نه ویني چې الله تعالی دوی په هر کال کې یو ځل یا دوه ځله په بلا او مصیبت اخته کوي؟ دوی په ناروغۍ، قحطۍ، وېرې او داسې نورو شیانو سره ازمایل کېږي، ترڅو د دوی د نفاق راز ښکاره شي او د دوی باطن خلکو ته ښکاره شي. خو سره له دې چې دوی د الله تعالی دا ازمایښتونه ویني او پوهېږي چې دا د الله له لوري دی، بیا هم له خپل کفر او نفاق نه توبه نه کوي، او نه هم له دې پیښو نه پند اخلي او نه په یاد راوړي چې دا د الله تعالی خبرداری دی. دوی په خپل سرکشۍ او عناد کې دومره ډوب دي چې دا نښې او ازمایښتونه د دوی په زړونو باندې هېڅ اغېز نه کوي.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته دا درس راکوي چې هر مصیبت او ازمایښت چې راشي، باید د الله تعالی له لوري وګڼل شي او له هغه نه باید پند واخیستل شي.
• په مصیبتونو کې د الله تعالی حکمت دا دی چې بنده خپل ځان وپېژني، له ګناهونو توبه وکړي او الله ته رجوع وکړي.
• دا آیت د توبې اهمیت ښیي چې هر څوک باید په هر وخت کې له ګناهونو توبه وکړي، ځکه چې الله تعالی توبه قبلوونکی او بخښونکی دی.
• د منافقانو حالت د عبرت وړ دی چې سره له دې چې د الله نښې ویني، بیا هم له غفلت او سرکشۍ نه نه راګرځي؛ نو مومن باید تل هوښیار وي او له دې غفلت نه ځان وساتي.