Сураи Ат-Тауба — Оят 126

1. Маъонии калимаҳои муҳим:

• يُفْتَنُونَ: озмуда мешаванд, гирифтори имтиҳон мегарданд.
• مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ: як ё ду бор.
• يَتَوْبُونَ: тавба мекунанд, ба сӯи Худо бармегарданд.
• يَذَّكَّرُونَ: панд мегиранд, ибрат меомӯзанд.

1. Тафсири оят:

Оё мунофиқон намебинанд ва намеандешанд, ки Худованди Мутаъол онҳоро ҳар сол як ё ду бор бо гуногунӣ озмун мекунад? Ин озмоиш бо ранҷу машаққат, беморӣ, қаҳтӣ ва ошкор шудани нифоқи пинҳонии онҳост. Ҳадаф аз ин озмоиш он аст, ки онҳо бедор шаванд ва ба роҳи рост баргарданд. Аммо бо вуҷуди дидани ин ҳама аломатҳо ва фаҳмидани он ки ин ҳама аз ҷониби Худост, онҳо тавба намекунанд ва аз куфру нифоқи худ даст намекашанд. Онҳо на аз гуноҳи худ пушаймон мешаванд ва на аз он чизе ки бар сарашон омадааст, панд мегиранд. Ин оят нишон медиҳад, ки мунофиқон дар ғафлат ва саркашӣ идома медиҳанд, ҳарчанд Худо ба онҳо имкони бедор шуданро пайваста медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованди Мутаъол бандагони худро ба воситаи озмоишҳо бедор мекунад, то онҳо ба Ӯ баргарданд ва роҳи дурустро интихоб кунанд.
• Тавба ва панд гирифтан аз озмоишҳо нишонаи имон ва ақл аст; саркашӣ ва ғафлат боиси ҳалокат мегардад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша худро муҳосиба кунем, аз гуноҳҳо тавба намоем ва аз ҳодисаҳои атрофи худ ибрат гирем.
• Меҳрубонии Худо нисбат ба бандагонаш бузург аст, зеро Ӯ пайваста имкони бедор шудан ва тавбаро медиҳад, то касе баҳонае надошта бошад.
• Ислом дини бедорӣ, андеша ва тавба аст; он моро даъват мекунад, ки аз ғафлат дурӣ ҷӯем ва ба сӯи Худо баргардем.