Ат-Тауба сүрәсе — Аять 126

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يُفْتَنُونَ — сыналар, бәла-казаларга дучар ителәләр, хәлләре ачыла.
• مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ — елына бер яки ике мәртәбә.
• لَا يَتُوبُونَ — тәүбә итмиләр, гөнаһларыннан баш тартмыйлар.
• يَذَّكَّرُونَ — гыйбрәт алалар, вәгазьләнәләр, аңлыйлар.

Аять тәфсире:

Әйә монафикълар (ике йөзлелек күрсәтүчеләр) күрмиләрме, Аллаһы аларны һәр ел саен бер яки ике мәртәбә сынауларга дучар итә? Бу сынаулар аларның эчке хәлләрен ача, ягъни аларның ике йөзлелекләре, ялганнары фаш ителә. Аларга авырулар, кыенлыклар, куркынычлар килә, яки аларның серләре халыкка мәгълүм була. Шулай да, боларның барысы да Аллаһы тарафыннан икәнен белә торып, алар тәүбә итмиләр, ике йөзлелекләреннән баш тартмыйлар, иманга килмиләр. Аларга килгән бәла-казалардан гыйбрәт алмыйлар, вәгазьләнмиләр, үзләренең хаталарын төзәтергә тырышмыйлар. Бу аять монафикъларның каты йөрәклелеген, хакыйкатькә карата сукырлыгын күрсәтә.

Аятьтән алынган файдалар:

• Аллаһының сынаулары — рәхмәт һәм кисәтү, кешеләрне төзәтү өчен бирелә. Бәла-казалар килгәндә, һәркем үз эшләренә күз салырга, тәүбә итәргә тиеш.
• Чын мөэмин — бәла-казаларга дучар булганда, ул аларны Аллаһыдан дип кабул итә, гыйбрәт ала һәм тәүбә итә. Ә монафикъ исә сынауларга карамастан, үҗәтләнеп, хакыйкатьтән читләшә.
• Тәүбә ишеге һәрвакыт ачык, ләкин аны куллану — кешенең үз ихтыярында. Аллаһының кисәтүләренә колак салмау — зур югалту.
• Бу аять безне һәр хәлдә дә Аллаһыга кайтырга, гөнаһларыбыздан арынырга һәм һәр вакыйгадан гыйбрәт алырга өнди.