Сураи Ат-Тауба — Оят 14

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَاتِلُوهُمْ — бо онҳо биҷангед, мубориза баред.
• يُعَذِّبْهُمُ — азоб медиҳад онҳоро, яъне гирифтори ҷазо мегардонад.
• بِأَيْدِيكُمْ — ба дастҳои шумо, яъне тавассути шумо ва кӯшиши шумо.
• يُخْزِهِمْ — хор ва расво мегардонад онҳоро.
• يَنصُرْكُمْ — шуморо пирӯз мегардонад.
• يَشْفِ — шифо медиҳад, таскин мебахшад.
• صُدُورَ — синаҳо, дилҳо.
• قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ — гурӯҳе аз муъминон.

1. Тафсири оят:

Эй муъминон, бо душманони Худо биҷангед, то Худованд онҳоро ба дасти шумо гирифтори азоб гардонад, яъне бо куштани шумо онҳоро ҷазо диҳад. Худо онҳоро хор ва расво месозад — бо шикаст, асирӣ ва мағлубият. Ҳамчунин шуморо бар онҳо пирӯз мегардонад ва ғалабаро насиби шумо мекунад. Ва синаҳои гурӯҳе аз муъминонро, ки аз озор ва фитнаи он душманон дарднок буданд, шифо мебахшад — яъне ғаму андӯҳи дилҳои онҳоро бартараф месозад ва рӯҳияи онҳоро қавӣ мегардонад. Ин ғалаба ва шикасти душман барои муъминоне, ки худашон дар ҷанг ҳозир набуданд ҳам, мояи хушҳолӣ ва оромиш мегардад. Пас, ҷанг бо душманони ҳақ на танҳо як вазифаи низомӣ, балки воситаест, ки Худованд тавассути он адолатро барқарор мекунад, зулмро нест месозад ва дилҳои аҳли имонро тасаллӣ медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мегардонанд:

• Худованд муъминонро танҳо намегузорад; Ӯ худ тавассути онҳо душманони ҳақро ҷазо медиҳад ва онҳоро пирӯз мегардонад.
• Ғалаба бар душман на танҳо як пирӯзии ҷангӣ, балки шифои дилҳои дардманди муъминон аст — ин нишонаи он аст, ки Худо ғами бандагони содиқи худро медонад ва онро бартараф мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки адолати Худо ҳатман барқарор мешавад ва зулм давомнок нест.
• Ҳар муъмин бояд бовар дошта бошад, ки агар барои ҳақ биистад, Худованд ӯро дастгирӣ мекунад ва натиҷаро ба некуӣ мегардонад.
• Қуръон китобест, ки дилҳоро ором медиҳад, умед мебахшад ва роҳи дурустро нишон медиҳад — ин ҳама моро ба сӯи ислом ва паёмҳои осмонии он ҷалб мекунад.