Сураи Ат-Тауба — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• يُحْمَىٰ عَلَيْهَا: онро дар оташ гарм мекунанд, то ки сахт тафсон шавад.
• تُكْوَىٰ: бо он доғ карда мешаванд, яъне ба бадан мечаспонанд ва месӯзад.
• جِبَاهُهُمْ: пешониҳои онҳо.
• جُنُوبُهُمْ: паҳлӯҳои онҳо.
• ظُهُورُهُمْ: пуштҳои онҳо.
• كَنَزْتُمْ: захира кардед, ҷамъ кардед ва нигоҳ доштед.
• تَكْنِزُونَ: он чиро ҷамъ мекардед ва захира менамудед.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат тибқи ин оят, он молу сарвате, ки одамон ҷамъ кардаанд ва ҳаққи онро (закот ва садақа) насупоридаанд, дар оташи ҷаҳаннам гарм карда мешавад. Вақте ки он ба сахтӣ тафсон мешавад, бо он пешонӣ, паҳлӯҳо ва пуштҳои соҳибони он мол доғ карда мешаванд. Ин азоб барои он аст, ки онҳо молро танҳо барои худ захира карда, ҳуқуқи шаръии онро, ки барои фақирон ва ниёзмандон буд, насупоридаанд. Ҳангоми азоб ба онҳо гуфта мешавад: «Ин ҳамон мол аст, ки шумо барои худ ҷамъ карда, ҳаққи онро насупоридед. Пас бичашед азоби он чиро, ки захира мекардед ва аз он фоидаи дуруст нагирифтед». Ин оят ҳушдор медиҳад, ки мол агар дар роҳи Худо сарф нашавад ва ҳуқуқи он адо нагардад, дар охират ба ҷои фоида, сабаби азоб мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки молу сарвати худро дар роҳи Худо сарф кунем ва ҳуқуқи фақиронро адо намоем.
• Нишон медиҳад, ки ислом дини адолат ва раҳмдилӣ аст; мол набояд танҳо барои худ нигоҳ дошта шавад, балки воситаи кӯмак ба дигарон бошад.
• Моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳисоби амалҳо дар рӯзи қиёмат ҳатмист.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои ҷамъ кардани мол барои ҳавасҳои нафс, бояд ба охират ва савобҳои он фикр кунем.
• Ваъдаи адлу инсоф дар охират моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад, зеро мебинем, ки ин дин ҳақро ҳифз мекунад ва ба некиҳо ҳидоят менамояд.