Sura At-Tauba — Werset 54

Znaczenie słów:

• Nafaqatuhum — ich wydatki, jałmużny i datki na cele religijne.
• Kusala — ociężali, leniwi, bez ochoty i zaangażowania.
• Karihun — niechętni, zniesmaczeni, zmuszeni wewnętrznie.

Tafsir (wyjaśnienie):

Bóg Wszechmogący informuje nas, że przyczyną odrzucenia datków i wydatków obłudników nie jest brak środków ani zła forma ich przekazania, lecz ich wewnętrzny stan duchowy. Jedynym powodem, dla którego ich ofiary nie są przyjęte, jest ich niewiara w Boga i Jego Posłańca, pokój i błogosławieństwo z nim. Ich serca są bowiem przepełnione zaprzeczeniem prawdy, a ich czyny zewnętrzne nie wypływają z wiary.

Dodatkowo, gdy przychodzą na modlitwę, czynią to z ociężałością i lenistwem — nie dlatego, że pragną bliskości Boga, lecz dlatego, że czują się do tego przymuszeni lub chcą zachować pozory przynależności do wspólnoty muzułmańskiej. Nie oczekują za nią żadnej nagrody ani nie obawiają się kary za jej zaniedbanie, ponieważ ich serca są pozbawione wiary.

Podobnie, gdy wydają ze swoich majątków, czynią to z niechęcią i wewnętrznym sprzeciwem. Uważają te wydatki za stratę i ciężar, a nie za inwestycję w życie ostateczne. Ich darowizny nie wypływają z miłości do Boga ani z troski o bliźnich, lecz z przymusu, obłudy lub chęci zyskania akceptacji otoczenia.

Z tego powodu Bóg nie przyjmuje ich uczynków, gdyż warunkiem przyjęcia jakiegokolwiek dobrego czynu jest wiara i szczera intencja skierowana ku Bogu.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Wiara jest fundamentem przyjęcia uczynków — żaden czyn, nawet najpiękniejszy z pozoru, nie zostanie przyjęty przez Boga, jeśli jego autor nie wierzy w Niego i w Jego Posłańca. To pobudza muzułmanina do ciągłego pielęgnowania i wzmacniania swojej wiary.
2. Szczerość i radość w oddawaniu czci — modlitwa i jałmużna powinny być wykonywane z ochotą, miłością i obecnością serca. Taka postawa zbliża człowieka do Boga i czyni jego życie pełnym spokoju.
3. Unikanie obłudy — werset ostrzega przed postawą, w której człowiek wykonuje obowiązki religijne bez wiary i zaangażowania. Muzułmanin powinien być szczery w swoich relacjach z Bogiem i ludźmi.
4. Wartość dobrowolnego dawania — islam zachęca do hojności i wydawania z majątku z radością, wiedząc, że to, co człowiek rozdaje, jest inwestycją w życie wieczne. Taka postawa oczyszcza serce z przywiązania do dóbr doczesnych.
5. Bóg patrzy na serca — nie liczy się tylko zewnętrzna forma czynu, lecz intencja i stan wewnętrzny. To uczy muzułmanina, aby zawsze dbał o czystość swoich intencji i szczerość wobec Stwórcy.