Tövbə surəsi — Ayə 54

Kəlmələrin mənaları:

• Nəfəqat – sədəqələr, xərcləmələr, mallarından verdikləri paylar.
• Küsala – tənbəl, ağır-ağır, könülsüz, ürəksiz halda.
• Karihun – nifrət edənlər, istəməyərək, məcburiyyət qarşısında verənlər.

Təfsir:

Bu ayə, münafiqlərin xərclədikləri malların və etdikləri ibadətlərin Allah dərgahında heç bir dəyərinin olmadığını açıq şəkildə bildirir. Onların xərcləmələrinin qəbul olunmasına mane olan əsas səbəb, Allahı və Onun Rəsulunu inkar etmələridir. Çünki iman olmadan edilən heç bir əməl, heç bir sədəqə Allah yanında qəbul olunmaz. İman, bütün əməllərin qəbul olunması üçün əsas şərtdir.

Bundan əlavə, onlar namaza gələndə belə, bütün vücudları ilə deyil, yalnız bədənləri ilə gəlir, qəlbləri isə orada olmur. Namaza elə bir tənbəllik və laqeydliklə yanaşırlar ki, sanki bu, onlar üçün ağır bir yükdür. Onlar namazın fəzilətini, onun insanı pis əməllərdən çəkindirən gücünü dərk etmirlər. Çünki qəlbləri iman nuru ilə işıqlanmayıb.

Eyni zamanda, onlar mallarını xərcləyəndə də bunu könüllü, ürək istəyi ilə etmirlər. Onlar üçün mal xərcləmək bir itki, bir zərərdir. Ona görə də bunu yalnız məcburiyyət qarşısında, istəməyərək edirlər. Onlar bu xərcləmənin müqabilində nə Allahdan savab umurlar, nə də xərcləmədikləri təqdirdə cəzadan qorxurlar. Çünki onların qəlbləri imandan boşdur.

Bu ayədən bizə böyük bir dərs var: Əməllərimizin Allah yanında qəbul olması üçün ilk növbədə imanımızın düzgün olması, qəlblərimizin Allah sevgisi və Rəsuluna məhəbbətlə dolu olması lazımdır. İbadətlərimizi könüllü, şövqlə və Allahın razılığını qazanmaq üçün etməliyik. Unutmayaq ki, Allah pak olan əməlləri qəbul edir. Gəlin, qəlblərimizi imanla, əməllərimizi isə ixlasla bəzəyək ki, bütün xərcləmələrimiz və ibadətlərimiz Allah dərgahında qəbul olunsun və bizə axirətdə fayda versin.