Сураи Ат-Тауба — Оят 83

1. Маънои калимаҳо:

• فَإِن رَّجَعَكَ اللَّهُ: Агар Аллоҳ туро баргардонад.
• طَائِفَةٍ مِّنْهُمْ: гурӯҳе аз онҳо (яъне аз мунофиқон).
• فَاسْتَأْذَنُوكَ: пас аз ту иҷозат пурсиданд.
• لِلْخُرُوجِ: барои берун рафтан (ба ҷанг).
• الْخَالِفِينَ: қафомондагон, яъне онҳое ки аз ҷанг тахаллуф карданд — беморон, занон ва кӯдакон.

1. Тафсири оят:

Агар Аллоҳ таоло туро — эй Паёмбар — аз ин сафари ҷангӣ (ғазваи Табук) ба гурӯҳе аз он мунофиқон баргардонад, ки ҳанӯз бар нифоқи худ истодаанд, ва онҳо аз ту иҷозат пурсанд, ки дар ғазваи дигар ҳамроҳи ту берун раванд, ба онҳо бигӯ: Ҳаргиз бо ман берун нахоҳед рафт ва ҳаргиз дар паҳлӯи ман бо душман нахоҳед ҷангид. Шумо бори аввал ба нишастан ва тахаллуф аз ҷиҳод розӣ шудед, пас ҳоло низ бо қафомондагон — беморон, занон ва кӯдакон — биншинед. Ин ҷазои шумост барои он ки аз ҷиҳод рӯй гардондед ва ба нишастан қаноат кардед.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷиҳод ва ҷанг дар роҳи Аллоҳ масъулияти бузург аст ва бояд бо ихлос ва садоқат анҷом дода шавад, на бо дуӣ ва нифоқ.
• Мунофиқон аз ҷиҳод маҳрум мешаванд, зеро дилашон бо ислом нест ва Аллоҳ амали онҳоро қабул намекунад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми даъвати ҳақ бояд фавран иҷобат кунем ва аз тахаллуф бипарҳезем, то аз раҳмати Аллоҳ маҳрум нашавем.
• Ислом дини ростӣ ва садоқат аст; касе ки бо дурӯғ ва нифоқ рафтор кунад, натиҷаи онро дар ҳамин дунё ва охират мебинад.
• Ин оят ҳамчунин тасаллие барои Паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки аз мунофиқон дурӣ ҷӯянд ва ба онҳо эътимод накунанд.