Сураи Ат-Тауба — Оят 84

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «تُصَلِّ»: намоз хондан бар майит, яъне дуои раҳмат ва омурзиш барои мурда.

— «تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ»: дар канори қабр истодан барои дуо кардан ва омурзиш хостан барои майит.

— «فَاسِقُونَ»: аз тоаъати Худо берун шудагон, гунаҳкорони саркаш.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ҳаргиз бар ҳеҷ яке аз мунофиқон, ки мурдааст, намози ҷаноза нахонад ва дар канори қабраш наистад, то барояш дуои омурзиш кунад. Сабаби ин амр он аст, ки онҳо ба Худо ва ба Паёмбари Ӯ куфр варзиданд ва дар ҳоле аз дунё рафтанд, ки аз тоаъати Худо берун буданд. Пас касе, ки ҳолаш чунин бошад, намози ҷаноза бар ӯ хонда намешавад ва барояш дуои мағфират карда намешавад. Ин ҳукм умумист ва ҳар касеро дар бар мегирад, ки нуфоқаш маълум гардидааст. Баъд аз ин оят Паёмбари Худо (с) то дами вафоташ бар ҳеҷ мунофиқе намози ҷаноза нахонд ва дар канори қабраш наистод.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ҳақиқат ва ростқавлист ва дар он ҷои дурӯғу риё вуҷуд надорад; аз ин рӯ касе, ки дар дил куфр дорад ва танҳо зоҳиран худро мусулмон нишон медиҳад, дар пеши Худо ҳеҷ арзише надорад.

— Мусулмононро огоҳ мекунад, ки эҳтиром ва дуои омурзиш барои касе сурат мегирад, ки бо имон аз дунё рафтааст; ин боиси он мешавад, ки инсон дар ҳаёти худ ба имон ва амали солеҳ эҳтимоми бештар диҳад.

— Ин оят раҳмату адолати Худоро нишон медиҳад: Худо касеро, ки бо куфру нуфоқ аз дунё рафтааст, аз дуои мусулмонон маҳрум месозад, то мардум фарқи байни имон ва нуфоқро бидонанд.

— Ба мусулмонон таълим медиҳад, ки дӯстии худро бо душманони Худо ва Паёмбараш маҳдуд созанд ва дар роҳи ҳақ устувор бошанд.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон ба аҳамияти покии дил ва ростқавлии имон бештар таваҷҷуҳ кунад ва аз сифатҳои мунофиқон дурӣ ҷӯяд, то сазовори раҳмати Худо ва дуои некӯи мусулмонон гардад.