Сураи Аль-Балад — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• أَيَحْسَبُ: Оё гумон мекунад / оё тасаввур мекунад.
• أَن لَّمْ يَرَهُ: ки ӯро надидааст.
• أَحَدٌ: касе / ҳеҷ кас.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи шахсест, ки бо инфоқи молаш фахр мекунад ва худро бузург мешуморад. Худованд мепурсад: оё ин одам гумон мекунад, ки Ҳақ таъоло амали ӯро надидааст ва ӯро ҳисоб намекунад? Ҳарчанд ӯ дар зоҳир мол сарф мекунад, вале Худованд ҳамаи корҳояшро мебинад ва медонад, ки чӣ қадар сарф кардааст. Ҳеҷ чиз аз назари Парвардигор пинҳон намемонад ва ҳар кас дар рӯзи қиёмат барои амалҳояш ҷавобгар хоҳад буд. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон набояд бо амали некӯаш мағрур шавад ва гумон кунад, ки касе ӯро намебинад ё ҳисоб намекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки Худованд ҳамаи корҳояшро мебинад ва медонад.
• Инфоқ ва садақа бояд танҳо барои ризои Худо бошад, на барои фахр ва худнамоӣ.
• Ҳар як амали нек ва бад дар рӯзи қиёмат ҳисоб хоҳад шуд.
• Ин оят инсонро ба ихлос ва самимият дар ибодат ва амалҳои некӯ тарғиб мекунад.
• Бовар ба назорати Худованд инсонро аз гуноҳ ва риёкорӣ бозмедорад ва ба некӯкорӣ ҳидоят мекунад.