Сураи Аль-Балад — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• أَهْلَكْتُ: сарф кардам, несту нобуд кардам, харҷ намудам.
• مَالًا: мол, сарват, дороӣ.
• لُّبَدًا: бисёр, анбӯҳ, рӯи ҳам афтода, зиёд ва фаровон.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони шахсе хабар медиҳад, ки бо фахру такаббур мегӯяд: «Ман молу сарвати бисёрро сарф кардам ва несту нобуд намудам». Ӯ ин суханонро барои худситоӣ ва намоиш додани бузургии худ мегӯяд, ки гӯё дар роҳи душмании Пайғамбар (с.а.с.) ва муқобили ҳақ молҳои зиёди рӯи ҳам афтодаро харҷ кардааст. Ин гуфтори ӯ нишонаи ғурур ва бехабарӣ аз назорати Худованд аст. Гӯё ӯ гумон мекунад, ки Худои Таъоло ӯро намебинад ва барои ин амалаш ӯро ҳисобу китоб намекунад. Ҳол он ки Худованд ҳама чизро мебинад ва ҳатто заррае аз амалҳои инсон аз назорати Ӯ пинҳон намемонад. Инсон бояд бидонад, ки сарф кардани мол дар роҳи нодуруст ва барои худнамоӣ на танҳо савоб надорад, балки боиси ҳисобу ҷазо хоҳад шуд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки молу сарват неъмати Худованд аст ва бояд дар роҳи дуруст ва барои ризои Ӯ сарф шавад.
• Худованд ҳамеша назораткунандаи аъмоли бандагонаш аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест.
• Худситоӣ ва фахр кардан бо молу сарват дар ислом мазаммат шудааст ва инсонро ба ҳалокат наздик мекунад.
• Инсон бояд ҳамеша ба ҳисобу китоби рӯзи қиёмат бовар дошта бошад ва амалҳои худро барои ризои Худованд анҷом диҳад.
• Ислом даъват мекунад, ки мол дар роҳи некӣ, кӯмак ба ниёзмандон ва тақвияти ҳақ сарф шавад, на дар роҳи душманӣ ва зулм.