Сураи Аль-Балад — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلَمْ نَجْعَل»: оё на сохтем/қарор надодем?

— «لَّهُ»: барои ӯ (инсон).

— «عَيْنَيْنِ»: ду чашм.

1. Тафсири оят:

Оё Мо ба инсон ду чашм набахшидем, ки бо онҳо бинад? Ин оят ба некӯӣ ва бузургии неъматҳои Худованд ишора мекунад. Худо ба инсон ду чашми бино ато кардааст, то роҳи рост ва дурустро бинад ва аз хатарҳо эмин монад. Ин неъмат нишонаи меҳрубонӣ ва ғамхории Офаридгор аст, ки барои ҳидояти инсон воситаҳои заруриро фароҳам овардааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъматҳои Худо, бахусус неъмати биноӣ, даъват мекунад.

— Нишон медиҳад, ки Худованд ба инсон ғамхор аст ва воситаҳои ҳидоятро ба ӯ ато кардааст.

— Моро водор мекунад, ки аз ин неъматҳо барои дидани роҳи рост ва анҷом додани амалҳои некӯ истифода барем.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро Худо дар Қуръон ба мо неъматҳои худро ёдоварӣ мекунад ва моро ба тафаккур ва шукргузорӣ ҳидоят менамояд.