Сураи Аль-Лейль — Оят 7

1. Маънои калимаҳои оят:

• «فَسَنُيَسِّرُهُ»: пас ба зудӣ ӯро осон мекунем ва муҳайё месозем.
• «لِلْيُسْرَى»: барои роҳи осон, ки он амали солеҳ ва тоъат аст.

1. Тафсири оят:

Пас касе ки аз моли худ дар роҳи Худо инфоқ мекунад ва аз нофармонӣ парҳез менамояд ва он чиро, ки Худованд ваъда додааст, тасдиқ мекунад, Худованди мутаъол ӯро барои амали солеҳ ва инфоқ дар роҳи Худо осонӣ медиҳад ва ба сӯи корҳои нек ва роҳи хайр ҳидоят менамояд. Яъне Худо барои чунин банда амалҳои некро осон мегардонад ва ӯро ба тоъат ва итоат муваффақ месозад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди мутаъол бандагони некро дар роҳи хайр ёрӣ мекунад ва амалҳои солеҳро барояшон осон мегардонад.
• Ҳар кас дар роҳи Худо қадам гузорад ва нияти пок дошта бошад, Худо ӯро танҳо намегузорад ва роҳи осонро ба ӯ нишон медиҳад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки инфоқ дар роҳи Худо ва парҳезгорӣ сабаби осонии корҳо ва муваффақият дар дунё ва охират мегардад.
• Инчунин, оят ба мо умед мебахшад, ки агар мо ба сӯи Худо қадам гузорем, Худо ба мо наздиктар мешавад ва корҳои моро осон мегардонад.