Сураи Аль-Лейль — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• «صَدَّقَ»: тасдиқ кард, бовар кард, рост донист.
• «الْحُسْنَىٰ»: некуӣ, беҳтарин подош, калимаи тавҳид (Ло илоҳа иллаллоҳ), ваъдаи некӯи Худованд.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисми ояти пешина аст, ки дар бораи касоне сухан мегӯяд, ки молашонро дар роҳи Худо сарф мекунанд ва аз Худо метарсанд. Дар ин оят мефармояд, ки чунин шахс ба «Ҳусно» — яъне ба калимаи тавҳид «Ло илоҳа иллаллоҳ» ва ба он чизе ки ин калима нишон медиҳад, тасдиқ кард. Инчунин ба ваъдаи неки Худованд бовар кард, ки ҳар касе дар роҳи Ӯ чизе сарф кунад, Худованд ба ӯ беҳтар аз онро иваз медиҳад. Пас, чунин банда ба подоши некӯ ва савоби бузурги Худо дар охират бовар дорад ва ин боварӣ ӯро ба амалҳои некӯ водор мекунад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон ба калимаи тавҳид ва тасдиқи ваъдаҳои Худованд аз сифатҳои бандагони некӯкор аст.
• Ҳар касе ба Худо ва подоши Ӯ бовар дошта бошад, дилаш ором мешавад ва ба некӯкорӣ ҳарис мегардад.
• Ислом дини ростӣ, саховат ва бовар ба адлу подоши Худованд аст, ки ин ҳама ба инсон оромиву хушбахтӣ меорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва дар роҳи Ӯ сарфу саховат намоем, зеро Худованд ҳаргиз бандаи худро беподош намегузорад.