Сураи Аль-Лейль — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• بَخِلَ — бахилӣ кард, яъне аз додани мол дар роҳи Худо худдорӣ намуд.
• اسْتَغْنَى — худро бениёз ҳисоб кард, яъне аз Худо ва аз савоби Ӯ худро мустағнӣ донист.

1. Тафсири оят:

Ва аммо касе ки дар роҳи итоат ва бандагии Худо аз додани молаш бахилӣ кард ва худро аз Худо бениёз ҳисоб намуд — на аз фазли Ӯ чизе талабид ва на ба савоби Ӯ ниёз дошт, балки танҳо ба лаззатҳои дунё қаноат кард ва охиратро фаромӯш сохт — Парвардигор барои ӯ роҳи бадбахтиро осон мегардонад. Молаш, ки ба хотири он бахилӣ кард, ҳангоме ки ба оташ афтад, ба ӯ ҳеҷ суде намерасонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят моро огоҳ мекунад, ки бахилӣ ва худро бениёз ҳисоб кардан аз Худо сабаби бадбахтиву гумроҳист.
• Молу сарват агар дар роҳи Худо сарф нашавад, дар охират ҳеҷ суде намерасонад.
• Оят даъват мекунад, ки инсон ба Худо ниёз дорад ва бояд аз фазли Ӯ талаб кунад, на аз молу лаззатҳои дунё қаноат кунад.
• Ин оят исломро дар дилҳо азиз мегардонад, зеро роҳи саховат ва тавозуъро дар баробари Худо нишон медиҳад ва оқибати некро барои бандагони фурӯтан ваъда медиҳад.