Сураи Аль-Аляк — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• أَوْ (ав): ё.
• أَمَرَ (амара): фармон дод, ҳукм кард.
• بِالتَّقْوَىٰ (бит-тақво): ба парҳезгорӣ, ба тарси Худо ва итоати Ӯ.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор аст дар бораи он шахсе, ки Паёмбар (с) ва дигаронро аз намоз ва ибодат бозмедошт. Худованд мефармояд: оё ин боздорандаро аҷиб намедонед, ки шахсеро аз намоз бозмедорад, ҳол он ки агар он шахс бар роҳи ҳидоят бошад ё мардумро ба парҳезгорӣ ва итоати Худо фармон диҳад, оё боздоштани чунин шахс аз некӣ ва тақво чӣ қадар зишт ва нодуруст аст?! Яъне, агар касе мардумро ба тақво даъват кунад, бояд ӯро тасдиқ кард ва дастгирӣ намуд, на ин ки аз ин кор боздошт. Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба тақво кори бузург ва писандида аст ва боздоштан аз он кори нопок ва зишт аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Даъват ба тақво ва парҳезгорӣ яке аз беҳтарин амалҳост, ки инсонро ба Худо наздик мекунад.
• Ислом дини некӣ, ҳидоят ва тақвост ва ҳамаро ба ин роҳ даъват мекунад.
• Боздоштан аз некӣ ва тақво кори нодуруст ва зишт аст ва бояд аз он дурӣ ҷуст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳар кори некӯ, бахусус намоз ва тақво, шитоб кунем ва дигаронро низ ба он даъват намоем.
• Тақво сабаби саодати дунё ва охират аст ва ҳар кас ба он даъват кунад, кори бузурге анҷом додааст.