Surja Junus — Ajet 108

Kuptimet e fjalëve:

• El-Hakk (الحق): Këtu nënkuptohet Kur’ani Famëlartë dhe mesazhi i vërtetë që ka ardhur nga Allahu.
• Ihteda (اهتدى): Kush e pranoi udhëzimin dhe e ndoqi atë me bindje.
• Dalle (ضل): Kush u largua nga rruga e drejtë dhe zgjodhi mosbesimin.
• Vekil (وكيل): Ai që është përgjegjës për veprat e dikujt, që i ruan ato dhe i llogarit.

Tefsiri i Ajetit:

Thuaj, o i Dërguar, të gjithë njerëzve: “O njerëz, ju ka ardhur e vërteta nga Zoti juaj – Kur’ani dhe udhëzimi i tij. Kush e pranon këtë udhëzim dhe ecën në rrugën e drejtë, dobia e këtij udhëzimi i kthehet atij vetë, sepse Allahu është i pasur dhe nuk ka nevojë për bindjen e robërve të Tij. Kush e refuzon të vërtetën dhe mbetet në humbje, dëmi i kësaj humbjeje bie vetëm mbi të, sepse Allahu nuk dëmtohet nga mosbindja e askujt. Unë nuk jam roje mbi ju që t’i ruaj veprat tuaja dhe t’ju detyroj të besoni; unë jam vetëm një i dërguar që ua përcjell mesazhin e Zotit tim.”

Përfitimet nga Ajeti:

1. Përgjegjësia individuale: Secili njeri është përgjegjës për veten e tij; udhëzimi ose humbja e tij ka pasoja vetëm për të. Kjo na mëson se nuk mund të fajësojmë të tjerët për zgjedhjet tona.
2. Drejtësia e Allahut: Allahu nuk i detyron njerëzit të besojnë, por ua tregon rrugën e drejtë dhe u lë atyre lirinë e zgjedhjes. Kjo tregon drejtësinë dhe mëshirën e Tij ndaj krijesave.
3. Misioni i të Dërguarit: Detyra e Pejgamberit është vetëm përcjellja e mesazhit, jo detyrimi i njerëzve për ta pranuar atë. Kjo na mëson se thirrja në Islam bëhet me urtësi dhe bindje, jo me dhunë.
4. Vlera e veprës së mirë: Kur bëjmë mirë, ne fitojmë për veten tonë, dhe kur bëjmë keq, ne dëmtojmë veten tonë. Kjo na nxit të përpiqemi për të mirën dhe të largohemi nga e keqja.
5. Liria e besimit: Ajeti konfirmon se besimi është çështje e zemrës dhe e bindjes së brendshme, jo e detyrimit të jashtëm. Kjo tregon bukurinë e Islamit, i cili respekton lirinë e njeriut në zgjedhjen e rrugës së tij.