Сураи Йунус — Оят 109

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاتَّبِعْ»: пайравӣ кун ва амал намо.

— «مَا يُوحَىٰ إِلَيْكَ»: он чизе ки ба ту ваҳй мешавад.

— «وَاصْبِرْ»: сабр кун, тоқат намо.

— «حَتَّىٰ يَحْكُمَ اللَّهُ»: то он даме ки Аллоҳ ҳукм кунад.

— «خَيْرُ الْحَاكِمِينَ»: беҳтарини ҳукмкунандагон.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, аз он чизе ки Парвардигорат ба ту ваҳй мекунад, пайравӣ намо ва ба он амал кун. Ин ваҳй роҳи ҳақ ва саодати дунёву охиратро нишон медиҳад. Барои иҷрои фармонҳои Аллоҳ ва дурӣ аз ҳаромҳои Ӯ сабр кун. Ҳамчунин бар озор ва зиёне ки аз ҷониби мушрикон ва мухолифон ҳангоми таблиғи рисолат ба ту мерасад, тоқат намо. Дар ин роҳ устувор бош ва аз он дурӣ накун, то он даме ки Аллоҳ дар бораи онҳо ва ту ҳукми худро биёварад. Ӯ дар дунё бо ёрии ту бар онҳо пирӯзӣ медиҳад ва дар охират агар бар куфрашон бимиранд, онҳоро азоб мекунад. Аллоҳ беҳтарини ҳукмкунандагон аст, зеро ҳукми Ӯ пурра аз адолат иборат аст ва ҳеҷ гоҳ ба ҷуз ба ҳақ ҳукм намекунад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ танҳо аз ваҳйи Аллоҳ ва суннати Паёмбар (с) пайравӣ кунем, то роҳи дурустро гум накунем.

— Сабр дар роҳи даъват ва иҷрои фармонҳои Аллоҳ калиди муваффақият аст; ҳарчанд душвориҳо бошанд ҳам, бояд устувор истод.

— Ҳукми Аллоҳ ҳамеша одилона ва ба ҳақ аст; Ӯ беҳтарини ҳукмкунандагон мебошад, бинобар ин бояд ба қазову қадари Ӯ розӣ бошем.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар дар роҳи ҳақ сабр кунем, Аллоҳ моро ёрӣ медиҳад ва пирӯзӣ аз они мост.

— Муҳаббат ба Ислом ва Қуръон дар он аст, ки инсон худро ба ваҳйи илоҳӣ супорад ва аз он ҳамеша пайравӣ намояд, зеро дар он саодати ду ҷаҳон аст.