Сураи Йунус — Оят 10

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• دَعْوَاهُمْ: дуо ва нидои онҳо.
• سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ: пок доштани Ту эй Аллоҳ аз ҳар чизе ки ба бузургии Ту мувофиқ нест.
• تَحِيَّتُهُمْ: салому дуруди онҳо ба якдигар.
• سَلَامٌ: осоишу саломатӣ ва дурустӣ аз ҳар осеб.
• آخِرُ دَعْوَاهُمْ: охири дуо ва суханони онҳо.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт суханони бандагони солеҳ ва дуои онҳо ин аст, ки Аллоҳро аз ҳар нуқсону камбуди пок медонанд ва мегӯянд: «Субҳонакаллоҳумма» яъне эй Аллоҳ, Ту пок ҳастӣ аз ҳар чизе ки ба камоли Ту номувофиқ аст. Инчунин салом ва дуруди онҳо дар биҳишт ба якдигар «салом» аст, ки маънои осоиш, саломатӣ ва некӯаҳволӣ дорад. Ҳамчунин Аллоҳ таоло ва фариштагон ба онҳо салом мефиристанд ва онҳо низ ба якдигар салом мегӯянд. Ва охири сухан ва дуои онҳо дар биҳишт ин аст, ки мегӯянд: «Алҳамду лиллаҳи раббил-ъаламин» яъне ҳамаи ситоишҳо ва шукрҳо аз они Аллоҳ аст, ки Парвардигор ва тарбиятгари тамоми оламҳост. Пас аҳли биҳишт суханони худро бо тасбеҳ (пок доштани Аллоҳ) оғоз мекунанд ва бо таҳмид (ситоиши Аллоҳ) ба анҷом мерасонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт суханони аҳли имон ҳамеша зикри Аллоҳ, тасбеҳ ва ситоиш аст, ки ин нишонаи неъмати бузург ва оромиши рӯҳонӣ дар охират аст.
• Салом дар биҳишт маънои амину осоиштагӣ дорад, ки ҳар инсон орзуи онро дорад; ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи расидан ба ин салому осоиш имони дуруст ва амали солеҳ аст.
• Оғоз бо тасбеҳ ва анҷом бо таҳмид дарс медиҳад, ки зикри Аллоҳ бояд дар ҳамаи ҳолатҳо ҳамроҳи банда бошад ва шукргузорӣ аз неъматҳои Ӯ ҳамеша дар дил ва забон бошад.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи Қуръон ҷалб мекунад, зеро ваъдаи биҳишт ва суханони зебои аҳли он баён шудааст, ки ин барои ҳар муъмин умед ва ҳавас мебахшад.
• Ҳамчунин фаҳмонад, ки дар ислом зикр ва дуо танҳо дар дунё нест, балки дар охират низ идома меёбад ва ин нишонаи абадӣ будани неъматҳои Аллоҳ барои аҳли имон аст.