Сураи Йунус — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَمْ: ҳарфи истифҳом, ки ба маънои «балки» меояд ва гуфтаи пешинаро рад мекунад.
• افْتَرَاهُ: ӯ онро аз худи худ сохта ва ба дурӯғ ба Худо нисбат дод.
• بِسُورَةٍ مِّثْلِهِ: ба як сурае монанди ин Қуръон.
• وَادْعُوا: ва даъват кунед, ёрӣ талабед.
• مَنِ اسْتَطَعْتُم: ҳар касеро, ки метавонед.
• مِّن دُونِ اللَّهِ: ғайр аз Худо, яъне бутҳо ва ёрони худро.
• إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ: агар дар даъвои худ ростгӯед.

1. Тафсири оят:

Оё ин мушрикон мегӯянд, ки Муҳаммад (с) ин Қуръонро аз худи худ сохта ва ба Худо нисбат додааст? Ба онҳо бигӯ: агар шумо дар ин даъвои худ рост мегӯед, пас шумо низ ба як сурае монанди ин Қуръон биёед — дар шеваи баён, дар балогат ва дар ҳидояташ монанди он бошад. Ва барои ин кор ҳар касеро, ки метавонед, аз ҷинну инс ва аз бутҳои худ, ки ғайр аз Худо мепарастед, ба ёрӣ бихонед. Агар шумо рост мегӯед, ки ин Қуръон сохтаи Муҳаммад аст ва ӯ онро аз пеши худ овардааст, пас шумо низ, ки инсон ҳастед мисли ӯ ва забони арабиро некӯ медонед, бояд тавонед монанди онро биёред. Аммо шумо ҳаргиз наметавонед ин корро кунед. Ва нотавонии шумо — дар ҳоле ки шумо мардуми забондор ва соҳиби фасоҳат ҳастед — далели равшани он аст, ки ин Қуръон аз ҷониби Худо нозил шудааст, на сохтаи башар.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят далели қатъии мӯъҷиза будани Қуръонро нишон медиҳад; зеро ҳамаи мардуми замонҳо даъват шудаанд, ки монанди онро биёранд, вале ҳеҷ кас натавонистааст.
• Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сухани башар.
• Ин оят ба инсонҳо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва бояд ба он бовар кунанд ва аз он пайравӣ намоянд.
• Даъвати Қуръон ба тафаккур ва андеша кардан аст: агар шумо гумон мекунед, ки ин сухан аз Худо нест, пас худатон кӯшиш кунед ва монанди онро биёред — ва ин худ далели он аст, ки Қуръон аз ҷониби Худост.
• Ин оят муҳаббат ва эътимодро ба Қуръон зиёд мекунад ва моро водор месозад, ки бо дили бовар ва итоат ба он рӯй орем.