Сураи Йунус — Оят 37

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

• «يُفْتَرَىٰ»: сохта шудан, аз худ бофта шудан, ба дурӯғ нисбат додан.
• «تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ»: тасдиқкунандаи китобҳое, ки пеш аз он нозил шудаанд.
• «تَفْصِيلَ الْكِتَابِ»: батафсил баён кардани аҳкому ҳикматҳои китоб.
• «لَا رَيْبَ فِيهِ»: ҳеҷ шакке дар он нест.
• «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори тамоми ҷаҳониён.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим чунон китобест, ки ҳеҷ кас наметавонад монанди онро аз пеши худ бофта, ба Худованд нисбат диҳад. На одамӣ, на ҷин ва на ҳеҷ махлуқи дигар қодир нест, ки чунин сухани муъҷизаро биёрад. Пас, ин Қуръон сохтаи касе ғайри Худо нест. Балки он тасдиқкунандаи китобҳои осмониест, ки пеш аз он нозил шудаанд, монанди Таврот ва Инҷил; зеро дини Ҳақ аз оғоз то анҷом якест ва ҳамаи паёмбарон ба як асл даъват кардаанд. Ҳамчунин ин Қуръон батафсил баёнкунандаи аҳкому шариат ва ҳалолу ҳаром аст, он чизеро, ки дар китобҳои пешин ба таври куллӣ омада буд, равшану муфассал месозад. Дар он ҳеҷ шакку тардиде нест, ки аз ҷониби Парвардигори тамоми ҷаҳониён нозил шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят собит мекунад, ки Қуръон каломи Худованд аст ва монанди онро овардан аз тавони башар берун аст; ин боиси афзун шудани имон ва бовар ба бузургии ин китоби муқаддас мегардад.
• Қуръон китобҳои пешинаро тасдиқ мекунад, ки ин нишонаи пайвастагии паёмҳои осмонӣ ва ягонагии дини Ҳақ аст; ин барои ҳамаи ҷустуҷӯгарони ҳақиқат роҳнамост.
• Дар Қуръон ҳамаи аҳкому дастурҳои зарурӣ ба таври равшан баён шудаанд, бинобар ин инсон метавонад бо пайравӣ аз он ба роҳи рост ҳидоят ёбад.
• Ояти карима дилҳоро ба сӯи боварӣ ва итминон ба Қуръон ҷалб мекунад, зеро дар он ҳеҷ шакке нест ва он аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён фурӯ фиристода шудааст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушоду боварӣ қабул кунем, онро бихонем, дар он андеша кунем ва ба дастурҳои он амал намоем, то дар дунёву охират саодатманд гардем.