Сураи Аль-Маун — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «يَحُضُّ»: тарғиб мекунад, ҳавасманд мегардонад, даъват мекунад.

— «طَعَامِ»: хӯрок, ғизо додан.

— «الْمِسْكِينِ»: мискин, камбағал, ниёзманд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касоне сухан мегӯяд, ки на танҳо худашон ба мискин хӯрок намедиҳанд, балки дигаронро низ ба ин кор тарғиб намекунанд ва ҳавасманд намегардонанд. Яъне онҳо на худашон ба ниёзмандон кӯмак мекунанд ва на дигаронро ба кӯмак ба мискинон даъват менамоянд. Ин сифат нишонаи дили сахт ва бераҳмӣ аст, ки дар вуҷуди инсон ҷой гирифтааст. Чунин одам аз рӯҳияи эҳсон ва ҳамдардӣ бо бандагони Худо холӣ аст. Дар ҳақиқат, касе ки ба ҳоли мискинон бепарвост ва дигаронро низ ба кӯмак ба онҳо ташвиқ намекунад, аз сифатҳои неки инсонӣ ва аз таълимоти дини ислом дур аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба мискинон ва ниёзмандон кӯмак кунем ва дигаронро низ ба ин кор даъват намоем.

— Ислом дини раҳмдилӣ ва ҳамдардӣ аст; ҳар як мусулмон бояд ба ҳоли бародарони ниёзмандаш ғамхорӣ кунад.

— Кӯмак ба мискин сабаби покии дил, зиёдшавии ризқ ва ба даст овардани савоби бузург дар охират мегардад.

— Бепарвоӣ нисбат ба ниёзмандон нишонаи ғафлат ва сахтдилӣ аст, ки аз он бояд дурӣ ҷӯем.

— Даъвати дигарон ба некӣ ва хайр — худи он низ амали нек аст ва савоби он ба даъваткунанда низ мерасад.